|
Side 6 av 7
51
Surt fer sunnan
med svidande eld,
det skin av sverdet
so soli bleiknar.
Grjotbergi gnett,
gygrane skvett,
menn på helveg hastar,
himmelen klovnar.
52
Atter sorgi
sår fær Lin
når Odin til strid
mot ulven stemner,
- og Beles bjarte
bane mot Surt;
der mun Friggs ven,
den kjære falle.
53
Garm gøyr høgt
fyre Gnipa-heller,
festet slitnar,
og Freke han renn.
54.
Då kjem den store
Sigfaders son,
Vidar vega
skal valdyret.
I Kvedrungs sonen
sverdet han høgg
heilt til hjarta,
og hemnd er faren.
55.
Kjem den storfræge
son åt Lodyn,
Odins-sonen,
vil ormen vega.
Han legg til med makt,
Midgards verjar.
Og frå heimane
folki rømer.
56.
Det gøyser eitr
og gneistar sprutar
or gapande munnen
på Midgards-ormen.
Gjeng fet nie
Fjorgyn-sonen,
gruv, frå globeitte
glyme-beistet.
57.
Sol mun svartne,
sig jord i hav,
av himmelen kverv
klåre stjernur.
Eimen gøyser,
og elden sleikjer.
Logar leikar
lukt til himmels.
58.
Garm gøyr høgt
fyre Gnipa-heller,
festet slitnar,
og Freke han renn.
59.
Ser ho upp koma
andre gongen
jord or havet
atter grønklædd.
Fossane fell,
flyg ørn yver,
ho som på fjell
fisken veider.
60.
Hittast æser
på Idavollen,
um leide lindorm
dei lenge talar,
legg seg på minne
lagnads-burdar
og Fimbul-tys
forne runer.
|
Voluspå 
